1. IK LOA OEN HAAND NOE LöS

Refrein: Ik loa oen haand noe lös mien kind,
noe mu-j alleene goan
Ik deanke da-j de weg wel vindt;
ik heb mien best e'doan.

Peuterspeelzaal, de grote schoole en aaltied blie
verjoardagsfeesie, verliefd, een kussie der bie
het zunnetje in oons bestoan
een vlindertje det weg zal goan
zorgeloos bestoan.

Havo Mavo, de zwoare tasse, een lunchpakket
op vekaansie, disco, oen vriendje giet met
en soms kö-j better niks meer zeng
hoe-j effies niks meer uut te leng
loaw maar niks meer zeng.

Riebewies, verkeerde vriendjes, nooit alleene goan
bange zorgen blieft biej miej wel bestoan
ik zie oe aaltied nog as kind
en bargen die gin bargen bint
ie blieft toch mien kind.

Loa noe mien haand maar lös mien kind,
noe mut ik alleen goan.
Ik weet niet o-k de weg kan vinden
en he-k mien beste wel e'doan?
En a-k der voort niet mee zal wean,
a-w uut mekaar mut goan.
Ook dan zal der een haand nog wean;
ie zölt niet alleene stoan!

2. GEVELD

Trots stun 'e doar te stoan,
gaf kleur an 't drukke leam,
Noe is met hum e'doan,
hij veul het was maar eam.

De zaage deu zien wark.
Hij veul zo van de beene.
Hij was niet meer zo stark
en spiet had der gineene

Want hij was oald en teer.
Ziene dagen die waarn e'teld.
Zien takken deden zeer,
doarum is hij e'veld.

3. DE TROMMELS VAN BATTUM

Het Battumse muziekcorps
det hef gin trommels meer.
Noe klapt ze in de haande
maar det verveelt een keer.

Toen togen ze noar Riessen,
't was midden in de nach
en hebt veur het muziekcorps
weer trommels met e'brach.

Het Riessense muziekcorps
die hebt gin trommels meer.
Noe klapt ze in de haande
maar det dut oarig zeer.

Die togen toen noar Heldern,
't was midden in de nach
en hebt veur het muziekcorps
weer trommels met e'brach.

Het Helderse muziekcorps
die hebt gin trommels meer.
Noe klapt ze in de haande
maar det verveelt een keer.

Die togen toen noar Battum,
't was midden in de nach
en hebt veur het muziekcorps
weer trommels met e'brach.

Het Battumse muziekcorps
det hebt ze toen betrapt.
Umdat ze 's nachts in Riessen
de trommels hadden e'gapt.

In Riessen en in Heldern
doar spölt ze noe dat 't rapt.
Maar in det arme Battum
wördt aaltied nog e'klapt.

4. ZEER
(gebaseerd op een gedicht van Tonny Schippers-Kampman † 2008)

Um oale baande deur te snien
Baande met oen hedendaags bestoan
En aand're weage in te sloan …..
Det valt niet met, is piene lien

De dinge achter mutten loaten
De dinge, de vertrouwde streek
Den boom, woar 'e iedern dag noar keek …..
Het is niet aans, niet oaver proaten

Ie dwaalt nog effies deur oen oale huus
Kiekt noar 't behang, de vloere en de kökken
't anrechblad met zien vertrouwde dökken …..
Het was zo eang (eigen), het was thuus

Het deu zeer, zo machtig zeer
Want oen leam wörden völs te klean
En ie bint der noe niet meer
Loaw doarum eam stille wean.

Oen lichaam reist wel met de stuule met
Oen lichaam wel, maar iets van óe blif achter
Maar langzaam wördt het zeer um 't vortgoan zachter
Heel langzaam-an, het duurt een heeln zet.

Het deu zeer, zo machtig zeer
Want oen leam wörden völs te klean
En ie bint der noe niet meer
Loaw doarum eam stille wean.

5. BIE DE PINKEN

De pinken van Gait Jaansen, mossen de weide in
en det is aajt een heel gedoe veur Gait zien huusgezin!
Doarumme kwam ik helpen, want dan was 't zo gebeurd,
alleene hef zo'n rotkoe miej 'n eane met e'sleurd.
det heffe

Det kump die rooie pinke, den zol ik vaste hoaln.
Maar 't was een mieters lastig kreng en ook nog een brutoaln.
Hij marteln en hij roppen, hij bollen en hij dee,
woardeur het touw muurvaste, bie miej um 'n pols hen glee.
det deed't

Ik zatte toen muurvaste en kreeg het touw niet lös,
toen sliern ik op de kniene doar deur het natte grös.
En het gung alsmaar harder, die koe in vol galop
en ik hunge der achter met 'n dikken rooien kop.
det ha'k

Eers scheut ik op de kniene het halve weiland deur,
toen keek ik nog iets greuts, ik was gin amateur!
Maar het gung al hoe harder, ik had de bokse vol,
wiej vleugen in het roonde, die koe was heemoal dol.
det wasse

Toen 't touw dan eindelijk lösscheut, bleef ik nog effen ling.
De jongs die kwam miej helpen en vreung miej toen één ding:
woarum a-k zo lange vaste heul doar in det natte grös.
Toen zea'k vol oavertuuging: een Zandstra löt nooit lös!
det dutte niet.

6. 'n OALN

"Wat is ter stille, gin blad beweagt zich."
Duuzend moal hef 'e det e' zeg
a-w 's oamds samen buuten zaten.
Maar die oamde bint noe weg.

Mooie, warme zommer-oamde
nevelsluiers oaver 't laand,
'n hond tevreane an de voeten
de köppe warm en roodverbraand.

Dan keeke wiej noar ziene pinken
en ha-w effenties vertier,
en terwijl de sproeiers nerig sputtern
drunke wiej een flessie bier.

Um oons hen stun'n grote beuken,
net as hij, heel dominant.
Meer dan zestig joar terugge
Had 'e die doar zelf e'plant.

Meestal preute wiej niet völle,
want het meeste was e'zeg.
En zo rond een uur of ellef
sloffen hij tevreane weg.

Maar toen, 't was weer zo'n zommer-aomd
wörden hij plotseling niet goed.
"Ziekte" zea hij dan steevaste,
"kump te peerd en giet te voet".

Toch kwam an zien leam een eane
en zat ik alleene doar.
En die warme zommer-oamde
veuln miej toen toch oarig zwoar.

Want het is ter löög en stille
noe hij van oons is egoan.
En de blaa beweagt zich zachies,
zoas ze aaltied hebt edoan.

7. MIEN KJELTIE

Het kinderzitje veur an 't stuur,
mien kjeltie zit der in.
Wie goat, zo rond het middaguur,
de grote wereld in.

Det is 't mooiste wat ter is,
hen fietsen met zo'n kind.
Het laand is mooi en lekker fris
met ietsies veurjoarswind.

Heel veurzichtig goaw op pad
het kind hef dikke schik.
Het pröt de hele weg zowat,
't verveelt gin ogenblik.

En dan, aw 'n paar joar wieder bint,
dan fietst hij veur miej an.
Genietend van de zommerwind,
mien kjeltie glimt der van.

Maar steeds meer fietsers haalt oons in,
ziej jakkert oons veurbie.
Van links en rechts, met een vriendin,
det oaverrompelt miej.

Zo roast het leam aajt maar verdan,
mien kjeltie dut ok met.
Hij past zich heel gemak'lijk an
'k weet vaste datte 't redt.

De harfst-storm gif miej 't volle pond
'k wördt muu in miene beene.
En kiek ik dan is in het rond:
dan fiets ik weer… alleene.

 

8. DERK MET 'n BEER

Veur kindern die het nog niet weet
zing ik het nog maar weer
van 'n kwoajen kjel den Derrek heet
met zienen helligen beer.

As 't kasoamd is dan giet hij rond
den hel'gen beer giet met
dan loert hij oaver oene grond
of alles is weg e'zet.

Want as den beer toch hellig wördt
hij grip oe in zien bek
dan lig ie straks biej hum op 't börd
en he-j alle proem'n in 'n drek!

Op kasoamd mut alles schoone wean,
maak dan de boele glad.
Doet 't met mekaar, van groot tot klean
maak asteblief ruum pad.

En schildert ook de beume wit
met 'n strakken witten baand
veurkom zo dat den beer oe bit
gebruuk toch oen verstaand.

As hij oe in de kladden krig
den groten kwaojen kjel
dan bin ie een verleuren wich.

Want Derk met 'n beer den kump!

Maar maak oe nog niet bange
want Derk blif nooit zo lange.
Hij hööldt alleene halt
as 'e argens oaver valt

Want as Derk met 'n beer zich stoot
zit ie in grote nood!
Want Derk met 'n beer den kump…

 

9. MIEN OPOE
tekst nog niet vrijgegeven

10. DOARGINDER IN DE VERTE

Doarginder in de verte,
doar zie ik een wit lich
het lik wel van een tunnel,
het lik wel leavenslich

Doarginder in de verte,
lik alles zo tevrean
doar spölt een klean wit meissie
zie kon mien zussie wean

Doarginder in de verte
doar in die witte scha
doar warkt een oalen man
het is precies mien va

Doarginder in de verte
doar wol ik wel noar toe
doar noar die witte vrouwe
zie lik zo op mien moe

Doarginder in de verte,
doar biej det witte huus
doar stoa ik an te kloppen,
maar niemand is ter thuus.

Eam bin ik in verwarring
maar dan bedeank ik miej:
'doarginder in de verte'
kump langzaam dichterbiej.

11. WAORUMME
(naar een idee van Joris Kampman)

Veuroaver zit 'e doar an ‘t schap,
aalt op zien vaste plekkie.
Hij glimlacht um een flauwe grap
en dreait maar weer een sjekkie.

Mangs pröt hij zachies veur zich hen,
maar gin meanse hef det deur.
De kastelein giet der dan hen
en zet hum nog een borrel veur.

En nuumt ze hum een mopperpot,
den gin grap te binnen wil schieten.
Dan zeg hij aalt: ‘ik goa noar ’n pot,
um de jappel of te gieten’.

Toen hij zich oaver gaf an drank
en alcohol ’t gemoed verkleurn,
gung alle logica ook mank
en wolle van gin hulpe heurn.

Zo is zien leam, hij kan niet aans,
hij hef gewoon gin kracht genog.
Zien toekomst hef gin enk’le glaans;
hij drinkt deur angst en zelfbedrog.

Hij wil niet heurn, hij wil niet vuuln,
hef niks meer te vertellen.
Dat bie zien graf niemand zal huuln,
kan hum ook niks meer schellen.

Eén borrel nog, een laatsen grap,
de kastelein wil sluuten.
De barkrukken goat op het schap
en hij sloft troag noar buuten.

Noar huus, noar nargens of noar meer.
Het maakt veur hum gin bal meer uut.
Gelukkig is ter gin verkeer,
want gistern veul hij nog, languut.

‘Tot mon’n’ röp nog een lotgenoot
maar hij kik niet op of umme.
Want hij vlucht langzaam in de dood
en weet niet meer woarumme.

12. DOE NORMAAL DIKKOP!
(titelsong) tekst zie hoes-omslag CD

© Herman Kampman